Waarom we net vliegers zijn (en hoe onprettig dat is)

We zijn net vliegers: het lijkt dat we vrij zweven, maar we zitten aan een hardnekkig draadje. En dat draadje houden we zelf vast.

"Ik ben verslaafd." "Jij bent handig."
"Ik ben blogschrijver." "Ben jij docent?"
"Ik ben niet verslaafd. Maar ik ben onhandig."
"Ik ben trouwens écht docent, hè."


We zitten in conversaties onszelf en elkaar te definiëren. Letterlijk betekent "definiëren": begrenzen, vasthechten.

Dit "begrenzen" heeft gevolgen. Van jezelf zeggen "ik ben verslaafd" duwt de deur naar "ik kan elke keer een andere keuze maken" een stukje dicht. Zeggen "ik ben handig" maakt mij minder open voor iemand die zegt: "Wat doe je dat onhandig, joh!" Zo leer ik niet hoe ik het handiger kan aanpakken. Gemiste kans.

Definities van jou en mij proberen betekenissen "vast te pinnen" op jou en mij. Terwijl alles veranderlijk is. Onszelf definiëren creëert een spanning, de draad staat strak. "Vastgepind" betekent niet dat ik de verandering kan tegenhouden. Maar met "ik ben" en "jij bent" maak ik de speelruimte kleiner. Ik maak ons onvrij om mee te bewegen met de mogelijkheden. Juist dát "definiëren" maakt dat we makkelijk kunnen scheuren, knappen, uit ons evenwicht raken.

Wat ben jíj niet? Ik kijk uit naar je reactie.

* In november en december 2011 geef ik werkcolleges Marketing aan propedeusestudenten Interactieve Media van de Hogeschool van Amsterdam. 

foto vliegers courtesy Michael Kappel onder CC op flickr

Mijn kleine filosofie van de rijkdom

Ik liep langs enorme villa's van miljonairs die rond Naarden wonen. Ik keek ernaar door het hetwerk rondom hun terreinen, die bewaakt werden door camera's. Toen dacht ik :

De rijke vreest te verliezen wat hij bezit, de miljonair net zo goed als ik. Om dat gevaar te elimineren, vergaart hij nog wat meer bezit, als reserve. Hij heeft de gedachte: dat extra beetje zou ik kunnen verliezen, zonder armer te worden, want het is een extra.

Maar... zodra hij het extra heeft vergaard, gaat deze "reserve" op in zijn gehele bezit. En is geen extra meer. Op dat moment is dezelfde angst daar. De rijke heeft nu zelfs meer te verliezen. Een gevaar dat hij wil elimineren...

Dit cyclische mechanisme geldt voor geld, eten, goederen... Waarschijnlijk komt zo excessieve rijkdom tot stand.

Ik vermoed trouwens dat dit mechanisme ook werkt voor het "nemen" van nog een kind, en nog één...

Zie hier de grote veranderlijkheid van de beleving van hetzelfde of een groter bezit. Ik word goedgemutst van de totale ironie van het geval - namelijk dat rijkdom angst voor verlies oproept, en dat wie armoede aanvaardt, zich bevrijdt van angst.

Laat ik voor zo ver nodig nog vermelden dat ik me geen waardeoordeel aanmatig over die rijkdom, die angsten, of het mechanisme dat ik beschrijf. Ik denk dat onze geest zo werkt, en vond het verrijkend om deze kleine filosofie van de rijkdom - en van de armoede - op te doen toen ik langs die miljoenenvilla's liep. 

De foto komt van de site van een firma die hekwerken levert aan wie rijk (en bang) genoeg is: http://www.gebrhilhorst.nl/pages/productie-sierhekwerken-01.asp

Wat is jouw gedachte hierover? Aanvullende of tegenstrijdige ideeën of ervaringen? Fijn als je reageert! Dan leren we weer wat.

Zelfs "panta rhei" is veranderlijk

De titel "panta rhei" of het woord "veranderlijk" voor een blog waren al vergeven. Dan maar "Alles is veranderlijk". Ik wilde namelijk mijn avatar veranderen en vragen of dat een verbetering zou zijn. Commentaar heel welkom dus. Als je niet weet wat "oud" en wat "nieuw" is: des te beter. Beide foto's zijn gemaakt door mijn vriend en favotograaf Marco Reeuwijk.

(Als je nieuwsgierig van aard bent, abonneer je dan gerust op dit blog, want ik zal er vaker op posten.)